In alle eerlijkheid; de programmering van Downstage was enkele maanden licht teleurstellend te noemen. Niet elke band bleek live het in huis te hebben om hun digitale produkt goed live neer te zetten. De laatste weken is het echter keer op keer raak. Al weken achtereen goede bands, met Gone Bald als kers op de slagroom. Puik!

Had Gone Bald op EuroSonic of Noorderslag gestaan dan was het zeer positief opgevallen. Voor mij althans, of de commerciele popbobo's het hadden kunnen waarderen.....Ik zag hier naar mijn mening iig een band die creatief minstens driekwart van alle bands van de laatste twee dagen overtrof, laat staan qua intensheid en krachtig eigen geluid en performance. Dit was het ultieme afkicken van een festival, met een van de beste Nederlandse bands die ik ooit zag. Top!

Richardus,
3voor12 forum

Het Bosnisch/Nederlandse Makazoruki speelt een soort prototype noiserock zonder overal op te lijken. Melodieuze gitaarpartijen afgewisseld met emotionele zanglijntjes en strak gebreakte rocksongs gaven de muziek een fijn new wave gevoel. Als dit de toon zet voor de rest van de avond dan komt het helemaal goed. Flesjes bier voor een euro zorgt er voor dat de sfeer al snel opwarmt, in ieder geval bij mij. Ik zie overigens wel heel veel mensen met halve literblikken-van-de-backstage rondhobbelen. Vooral de Bosniërs en Kroaten (in grote getale aanwezig want in ieder geval 4 bands hebben een link met de balkanlanden) werken er in rap tempo complete brouwerijen doorheen. Bosniërs en Kroaten zuipen namelijk alsof de duivel ze op de hielen zit en misschien is dat ook wel zo. Een gemiddelde Kroaat bijvoorbeeld, drinkt met gemak uw plaatselijke brommerclub onder de tafel. (En pas daarna wel op tegen wie u aanstoot als u erbij bent).

Vreemde eend in de bijt is Living Ornaments. De subtiele electronische klanken eisen de aandacht op wat niet iedereen kan opbrengen. Persoonlijk vind ik dat het gemurmel van babbelende mensen een mooie extra laag kan zijn in de muziek. LO bouwt hun muziek langzaam en heel secuur op tot een overvol geheel waar dan plotseling alles op zijn plaats valt en even de kans krijgt een "af" geheel te zijn alvorens weer te verdrinken in een verzameling geluid. Eigenlijk helemaal niet zo'n vreemde eend in de bijt. Dit zijn typische noisestructuren.

In de andere zaal neemt de Morbide Eenheid plaats. Het ietwat onorthodoxe instrumentarium (sax, theremin, keys, 6-snarige bas, gitaar, drums) prikkelt mijn nieuwsgierigheid. De band maakt een soort mathrock ingekleed met saxofoonpartijen en spacy theremin/keyboardgeluiden. Knap gespeeld, strak en energiek. Maar de opbouw van de songs vertonen zoveel overeenkomsten dat het wat een trucje wordt. Niet helemaal mijn ding.

De set van Terry Ex, Andy Moor en Rozemarie Heggen was indrukwekkend. Ze bewezen nog maar eens een keertje koningen van de improvisatie te zijn. Een halfuur kunnen boeien zonder enige vorm van melodie is knap. En dat gitaargeluid is zo mooi. Het piept, het rochelt en het kraakt onder de martelingen die de instrumenten moeten doorstaan. Uiteindelijk ontstaat wel degelijk een samenhangend geheel. Super!

"Peach Pit is the best band in the world", wist Gone Bald's Razorblade jr. te melden.
Twee gitaren en een bas. Allemaal met aluminium hals. Peach Pit klinkt een beetje als een mix van Slint, Television en Shellac maar met meer melodie. Prachtig gespeelde gitaartokkels worden door elkaar heen gespeeld en schijnbaar achteloos worden akkoordenwisselingen uitgevoerd.
Blijkbaar kunnen meer mensen het waarderen want het wordt steeds drukker vooraan. Al dat bier zal er ook mee te maken hebben maar het opzwepende gitaarspel verhit de gemoederen zo dat steeds meer mensen steeds dichter op de band komt te staan. Peach Pit houdt het hoofd koel en speelt wat verlegen zijn ding. Die verlegenheid is onterecht want ze spelen fantastisch.

Het is volgens mij al één uur geweest als de jarige jobs beginnen. Al tijdens het eerste nummer ben ik meegenomen door de gitaarmuren van Gone Bald. Harde, strakke emotionele noiserock van heel hoge kwaliteit. En dan vind het publiek ook. De feestvreugde stijgt en een regen van bier probeert het publiek wat af te koelen. Ik word wat chagerijnig van te grote mannen met teveel drank op die zich met mij bemoeien maar besluit dat het verstandig is mijn mond te houden en zelf nog maar eens een biertje te halen.
Gone Bald slaat zich verbeten door zijn heftige set. Razorblade jr. kijkt priemend dwars door zijn publiek. Hij is een met zijn muziek, weg van hier. Het stampt, het breakt en het kolkt. Gone Bald is de beste live band van Nederland zeg ik nog. Ge-wel-dig! Nog een biertje. Als afsluiter worden gastmuzikanten naar voren gehaald die de band begeleiden op toetsen, trompet en saxofoon. De avond vindt een einde met trompetgeschal een verjaardag waardig. Zo, eerst nog een biertje.

source: MyOwnMusicIndustry

Back to top

De punt aan de gitaarhals miste meerdere malen maar net de ogen van de twee mannen die vlak voor de gitarist geknield zaten te luisteren. Andy van The Ex krabde en stompte op zijn instrument, onstuimig schuivend over de vloer, naar de eerste rijen toe en weer terug. Zelf deelde ik met J. de helft van een houten stoel, een ideale positie op de eerst rang al merkte ik pas na afloop dat door deze zitpositie mijn linkerbil geleidelijk aan in slaap was gevallen. De drie muzikanten van The Ex (met naast Andy ook gitaarmaatje Terrie en, tussen hen in, bandgenoot Rozemarie Heggen op contrabas) zwegen en verborgen zich achter oorverdovend geraas. Geen woorden maar snaren, striemend tegen mijn trommelvliezen. Hun langgerekte improvisatie werd geabsorbeerd door de toeschouwers in het kleine zaaltje van Zaal 100. Terwijl hun snaren het publiek omstrengelden bleven de ogen van de drie muzikanten gericht op de vloer. Terrie gebruikte de grond als extra klankbord. Met de hals van de gitaar sleepte hij een pianobankje heen en weer. Zijn versterker gromde. Rozemarie vond een vertrapt bierblikje en dempte er haar krassende hoge basnoten mee. De performance bleef verstoken van melodie. De maatsoort mochten we zelf bedenken.

Na vier acts als plezierige opwarmers, verzorgden de drie leden van The Ex het eerste van drie achtereenvolgende overweldigende optredens op het feestje ter ere van het jarige Gone Bald. Aan het begin van de avond strekte de Kroatische/Amsterdamse bedrijvigheid zich uit tot en met de achtertuin waar de muzikanten van alle zeven bands gehaast een pizza wegspoelden met bier. Nog voor een noot had geklonken waren hoofden rood van zowel opwinding als alcohol. Op de vloer van de grote zaal trapte het duo Mika het festival af met een uitgeklede versie van Ministry. Gezeten rechts aan de voet van de volle tribune startte de geluidsman na een teken van de gitarist voor aanvang van elk nummer een tape, de begeleiding voor gitaargebeuk en brulzang door twee al wat oudere lieden. Het klonk heftiger dan het eruit zag. Door het relatief zachte volume werd de metal zelfs aaibaar. De muzikanten van Makazoruki oogden als veteranen. Hun potige new wave was scherp en luid. De kleine zanger slaakte zijn gebroken Engels onderwijl intensief bewegend op makkelijk volgbare ritmes.

Lopend van de kleine grote zaal naar het kleinere zaaltje pikten we bij de bar goedkope biertjes op voor onderweg. Het duo Living Ornaments zat klaar achter tafels waarop ze twee computers, een synthesizer en een mengpaneel hadden gelegd. Hun openingsnummer was een combinatie van digitaal opgeroepen strijkers en akkoorden op de piano die in de hoek onder het kleine balkon stond. De set was uitermate publieksvriendelijk. Onregelmatig knerpende elektronica en andere bewust opgeroepen stoorzenders werden gesmoord door eenvoudig tikkende kickdrum en zoete noten. Ietwat overgeconstrueerd maar kwiek voerde Morbide Eenheid complexe instrumentale postpunk uit. Een vol geluid met drukke drums, onrustige gitaar en een bas met maar liefst zes snaren - vijf om de grond mee te doen trillen en eentje extra om in het weekend de was aan op te hangen. Wat de band speciaal maakte was de saxofonist en zijn twee Theremins. Soms blies hij op de sax en toverde hij tegelijkertijd noten uit de versterkers door enkel met zijn elleboog in de buurt van een van de antennes te bewegen.

Zoals gezegd begon het goed bezochte, plezierige verjaardagsfeestje in Zaal 100 pas echt te pieken vanaf The Ex. Na hun korte maar intense set verhuisden we naar de grotere van de twee zaaltjes en stonden we oog in oog met Peach Pit. Vorig jaar waren de Kroaten in april voor slechts drie nummers helemaal naar Amsterdam afgereisd. Ditmaal hadden ze Zagreb verlaten voor een langere set. De aandacht en precisie waarmee de vier mannen de gecompliceerde instrumentale stukken speelden was fenomenaal. Twee gitaristen weefden patronen aan elkaar van aan Steve Reich ontleende vingervlugge loopjes en akkoordwisselingen, zonder naar elkaar of naar de drummer te kijken. Ze speelden zoals Hollanders fietsen, schijnbaar onnadenkend en als bij geboorte ingegeven. Een enkele maal keek een gitarist van Peach Pit naar de mensen vlak voor hem, reagerend op dansende bewegingen en op het aanmoedigende gejoel. De bezoekers stonden zo dicht tegen de muzikanten aan dat het leek alsof de band omhelst werd. De set deed denken aan de Amerikaanse band Don Caballero en de wijze waarop zij onverstoorbaar lijntjes aan elkaar regen tijdens hun optreden ooit, lang geleden, in de voormalige Kalenderpanden aan het Entrepotdok. De Amerikaanse superieure presentatie contrasteerde met de ingetogen, bijna verlegen manier waarop Peach Pit speelde. Don Caballero was robuust, Peach Pit voelde aan als fluweel, of, zoals de blije A. me toeriep, Don Caballero was brutal, Peach Pit lyrical.

Het tien jaar jonge Gone Bald zorgde voor de afsluiting. Voorman Razorblade Jr. was gelukkig niet moe geworden van het vele regelwerk de hele dag en avond. Opgezweept door de eerdere optredens en het welwillende publiek gaf het trio een van de beste optredens sinds tijden. De lange instrumentale passages zijn constructies waar het makkelijk in verdwalen is, een zwerftocht die je vooral gevoelsmatig moet ondergaan. Het denken liet ik vrijdag vooral over aan de muzikanten. Gitarist/zanger Razorblade ving het glorieuze lawaai op met ontbloot bovenlijf. Zo wispelturig en onvoorspelbaar als hij de laatste jaren kon zijn zo zeker en geconcentreerd was hij vanavond. Zijn ogen wijdopen gesperd, zijn kaken trillend op de onregelmatige ritmes. Hij leek nog altijd op de kinderlijk gretige muziekfanaat die me tien jaar geleden tijdens een concert in de Arena aan de 's-Gravesandestraat voor het eerst aansprak. Enthousiast en innemend, zo af en toe te dwars en te eigenwijs voor zijn eigen bestwil en soms, op mindere momenten, in zijn zoektocht naar perfectie in het verleden te snel geneigd in conflict te geraken met medemuzikanten. Een markante, extraverte en emotionele artiest wiens enthousiasme voor noiserock aanstekelijk werkt, zowel voor de toevallige passant als voor muzikanten en liefhebbers van indringende, wendbare, compromisloze en luide gitaarmuziek. Het slotakkoord was een feestelijk lang uitgesponnen nummer met gastmuzikanten, waaronder een van de oude bassisten, de zus van Razorblade op trompet en een bevriende muzikant op toetsen en saxofoon.

Pas buiten merkte ik dat het geslaagde feest me heel diep de nacht in had gebracht. Zonder te klagen liet ik me halverwege de terugtocht overvallen door een ontnuchterende onweersbui.

Source: vidoliber.com

Back to top

Zaal 100 werd in de jaren '80 gekraakt en is, naar eigen zeggen, een onafhankelijk centrum voor van alles en nog wat, behalve voor privéfeesten, partijpolitieke of religieuze bijeenkomsten. Wat mij betreft een prettig filter. Eind jaren '80 werd het in erfpacht gegeven aan de krakers dankzij de ‘schoon-schip’operatie. Dit kwam min of meer neer op een legalisering van het kraakpand.

Bij binnenkomst stuit je meteen op de bar, die nog steeds wat weg heeft van een schoolbar, maar waar het bier met krat en al in de koelkasten wordt gezet. In deze entree zijn regelmatig ook exposities te bewonderen van verschillend allooi. De Grote zaal (die in wezen vrij klein is) is intiem, voornamelijk door de theatertribune die veel plaats in beslag neemt, maar wel ruimte biedt aan behoorlijk wat mensen. Het blijkt dat in zaal 100 elke dinsdag live jazz wordt vertolkt, 1 keer per maand een dichtersavond, regelmatig amateurtoneel en dus ook zo nu en dan kleine festivals zoals die waar ik dus was.

Het programma van de avond was zorgvuldig samengesteld en bestond grotendeels uit Kroatische bands met goede muzikanten. De aftrap werd verricht door Mika, een tweetal (zanger en gitarist) dat op de achtergrond een drum- en baspartij had lopen en herinneringen opriep aan Suicide. Daarna volgde Makazoruki, hetgeen zoiets betekent als schaarhanden met een strakke punkrock show. Morbide Eenheid kwam haar keur aan aparte instrumenten tonen, waaronder een zessnarige bas, twee theremins en een altsax. Het hoogtepunt van de avond was wat mij betreft de instrumentale viermansformatie Peach Pit die speciaal voor deze happening uit Kroatië waren overgekomen. Enigszins vergelijkbaar met Fly Pan Am (uit de stal van God Speed you... en Do Make Say Think), maar dan beter. De groep weet met twee gitaren het gebrek aan zang te ondervangen en heeft een drummer in haar gelederen die de boel mooi voortstuwt. En natuurlijk aan het einde was Gone Bald daar zelf. Het wordt nu toch wel eens de hoogste tijd dat deze band wordt opgepikt door radiozenders als de VPRO want momenteel spelen ze het hele clubcircuit plat en hebben ze een gerenommeerde staat van dienst opgebouwd. Kroatië leeft in de muziekwereld!

Source: Sargasso.nl

Back to top

26./27.03. 2004 – Stadtwerkstatt Linz (A)

Ganz unglücklicherweise konnten wir am ersten Abend des Festivals aufgrund von übelsten Wetter- und Verkehrsbedingungen nicht anwesend sein. Mit einer Träne im Knopfloch drehten wir Freitagabend wieder heimwärts. Verpasst haben wir vor allem die grandiosen Destrukto Noiser Bug. Aber auch die feinen Analena und die Working Class Heroes Band, mit Richie dem Labelbetreiber von Interstellar Records am mic.

Den Samstag eröffnen durften die famosen Gone Bald, die auch live ihre rhythmisch vertrackte, ganz eigene Version eines modernen Noiserock-Gedankens sehr gut umsetzten. Nach der Warmlaufphase steigern sie sich musikalisch und insbesondere in ihrer Intensität. Sänger Razorblade Jr. singschreit sich gegen Ende in eine kleine Läuterung. Vorab gab es Backstage zwischen Razorblade und einer Bekannten einen kleinen Disput zu beobachten. „Why the fuck do you always try to get me into normality!“ war ein Satz der lautstark fiel. Für den, der dies mitbekommen hat, bekommt Razorblades abschließender Satz auf der Bühne - „This cage is way too small and I´m loosing my head“ - den er mehrmals kathartisch zelebriert, noch eine andere Dimension.

Die folgenden Sensual Love bringen eine gute und sehr solide Noiseschiene mit. Angenehm abwechslungsreich, vor allem durch den Dreiergesang. Positiv aufdrängend ist die Bassistin, die in ihrer äußerst agilen Bühnenpräsenz dem Sound auch optischen Drive verschafft.
Egotrip, ein Einmannprojekt, testet zu Beginn erstmal die Toleranzgrenzen des Auditoriums aus. Psychisch wie physisch teils schmerzhaft, enervierend. Planlose Extremwummerbässe in einer Lautstärke, die mir – trotz Gehörschutz – am nächsten Tag noch Ohrensausen bescheren. Überhaupt: Noch nie so eine mächtige Soundanlage für einen doch eher kleinen Club gesehen. Später formieren sich diese postpubertären Lärmeskapaden zu einer durchaus ansprechenden, dunklen und durchdachten Elektronik. Er kanns ja doch. Im letzten Drittel gesellt sich als Überraschung bei einem Track der Sänger von Fuckhead mit einer äußerst beschwörenden, leicht psychotischen Performance hinzu. Todesstern wiederum ganz anders. Heavy Drum ´n´ Bass auf Speed. Jetzt geht wirklich die gesammelte Stadtwerkstatt ab. Mit einem unglaublich treibenden Liveschlagzeuger bringen diese zwei Mann wirklich alles in Bewegung. Stillstand war gestern. Tip! Mehr davon bitte – von allen Bands wohlgemerkt! Und ein großes Dankeschön an Interstellar Records für diesen Abend.

Christian Eder
Back to top

Another great show had been set up last wednesday at the Café 'Le Marignan' in Athus! I'm not sure who was organizing this gig with the collaboration of the Schalltot Collective, but I guess it were some people, who are involved into the Short Supply project... anyway... thanx a lot to all these guys, who were organizing a really great show with four awesome bands. Criatura from Spain was the first band on stage and was playing some kind of emo hardcore punk... whatever this means! It was a dynamic live-show with a nice couple of singers (1 male and 1female)... well you could also talk about Antifa-Rasta-Core... well you can take a look at the pictures on this website... so you can build-up your own opinion. Second band on stage and for me the best one that evening was Myra Lee from France! Three musicians seemed to be really lost in the sounds that they were producing and we could talk... as you may have read on the flyer... of an emo français très classe! While I was reading this I was expecting a band like Ivich, who are, at least for me, one of the greatest emo bands from France... but anyway... that's not so important at this point. Myra Lee played an awesome mixture of emo and post-hardcore! Really great screamo lyrics and awesome post-rocking parts on the guitar were the result of a 40-minute show. Sad that these guys already sold all their records on their tour... so look forward to hearing from this band. Loisirs, another emo band from France, with some members of Myra Lee, was the next act on stage! Their show was not so fascinating like the one before, but the keyboard on stage made this band in a special way different of everything I had heard before. Gone Bald from the Netherlands was headliner of this evening... at the beginning I didn't like their music that much, but from time to time it became better and better and sometimes the man on the guitar reminded me of Ian Mackaye... well... sounds a little bit funny... but I liked the way he was moving on stage! This show was definitely not the best one, but as I use to say... these musicians tried their best to show what music should be all about! All in all it was a great musical evening and we are all waiting for the Dragon Rapide concert, which will be tonight (02/10/03)... there's a lot of work to do!
Source: www.schalltot.lu

Back to top

The end of the evening, the concert of the Croatian Gone Bald. Some technical problems delay the start of the set. Apparently, some electrical wire is connected wrong and jams the electrical installation of the whole bar. This trows us in a complete darkness that is not unappropriate for this kind of evening. This must be the most experienced group of the evening: started in 1994, fled to NL, the group has done their work. This is confirmed quickly. They seem to have something to say, the singer sometimes seems hypnotized by the music, he moves, he dances. In the middle of the concert, the songs start to surprise. After a third song, that is almost popmusic, the others start with slow intro's, that seem somewhat post-rock/punk, but sudddenly are alternated by violent parts. After asking the audience if they're okay with hearing two last songs, Gone Bald balances in what have to be their most succesful songs, the changes of rhythm, subtile guitarriffs, and noise give an interesting relief to the long songs. Looking back, I regret not to have bought their album...
(translated from French as far as it succeeded) original text
Source: Supercoin.net

At first, this band may seem a bit violent. The singer is really fascinating, type angry and tense. But in fact, it's all very subtile. Especially in the intro's and longer songs, the band shows you their experimental side, with changes of rhythm, playful use of delay-effects, and the way guitar- and bassparts grab into eachother. In any case it's fascinating and interesting to see, it reminded me of Sonic Youth-stuff.
(From the same website)

Back to top

Around 9:30, the Dutch band Gone Bald enters the stage. Their frontman is from Croatia, from Siska (sic) if I'm not mistaking. Regardless from the fact they played in Zagreb already ten days ago, they did their job very sharp and adequate. And they heated up the ambience for a whole evening of waves of noise. Gone Bald often combines changes of rhythm and intensity with very precise timing, emotion, noise and interesting guitar work.
(text translated from Croatian) original text
Source: Scar Magazine


Back to top